Historia William Hammer z Augustana College prowadził wraz ze swym zespołem badania na Antarktydzie latem na przełomie 1990 i 1991. Badacze znaleźli przede wszystkim pozostałości jurajskiego teropoda z formacji Falla, opisanego w 1994 pod nazwą kriolofozaura, ale także inne teropodzie zęby, skamieniałości prozauropoda, kość ramienną pterozaura i tritylodontyczny ząb trzonowy. Skamieniałości prozauropoda obejmowały głównie dystalne kości kończyny dolnej, dużą stopę z kością skokową i śródstopiem, jak i dwa płasko-wklęsłe kręgi szyjne wraz z kilkoma długimi żebrami szyjnymi, z których najdłuższe przekraczało 50 cm długości, za życia mierząc pewnie około 60 cm, niestety niezachowane w całości. Znaleziono także lewą kość udową, spoczywającą u podstawy ekspozycji. Odkrycia dokonano w skałach formacji Hanson na stoku Góry Kirkpatricka należącej do Gór Transantarktycznych, na wysokości około 4100 m nad poziomem morza. Hammer i Hickerson, kreatorzy kriolofozaura, wrócili do szczątków prozauropoda 2 lata później, w 1996, wstępnie zaliczając je do rodziny plateozaurów, Plateosauridae, obejmującej takie rodzaje jak europejski plateozaur czy opisany znacznie później grenlandzki Issi. W tym samym roku Elliot wyodrębnił z formacji Falla formację Hanson.