Po wybuchu II wojny światowej została przesiedlona do getta warszawskiego, gdzie podjęła pracę w Centralnym Towarzystwie Opieki nad Sierotami i Dziećmi Opuszczonymi Centosie jako organizatorka kącików dziecięcych. Współpracowała z Zofią Rosenblum-Szymańską, której pomagała po opuszczeniu getta, kiedy ta ukrywała się w domu sióstr w Ożarowie. 6 marca 1943 przedostała się na stronę aryjską i wyrobiła sobie fałszywe dokumenty na nazwisko Stanisława Królikowska. Od 15 kwietnia tego roku ukrywała się wraz z Rachelą Auerbach w pokoju znajdującym się kamienicy na rogu ulic Próżnej i Grzybowskiej. Od tego czasu była aktywnym współpracownikiem Rady Pomocy Żydom oraz łączniczką Żydowskiego Komitetu Narodowego. Podczas powstania warszawskiego, w połowie sierpnia 1944 znalazła się w obozie w Pruszkowie, jednak zdołała uciec. Zamieszkała w Piastowie i nadal prowadziła akcje pomocowe.

Po zakończeniu wojny pozostała w Polsce. Podjęła pracę w Polskim Radiu, gdzie przez wiele lat była kierownikiem literackim Redakcji Audycji Dziecięcych. Wróciła do swojego prawdziwego nazwiska. W Polskim Radiu pracowała do 13 grudnia 1981 roku. Wyreżyserowała kilkadziesiąt przedstawień i słuchowisk dla dzieci.

Po 1976 w jej pokoju przy ul.