udział w światowym PKB z 64,1% (1950) do 48,9% (1992).
Remedium miała być odnowa moralna Zachodu w oparciu o wspólne cechy kulturowe Europy i Ameryki, rozszerzanie UE i NATO, hamowanie rozwoju arsenałów państw islamskich i chińskich oraz uznanie Rosji jako ośrodka cywilizacji prawosławnej.
Krytyka
Esencjalizm i uproszczenia Najgłośniejszą krytykę sformułował Edward Said w eseju The Clash of Ignorance (2001), pisanym w reakcji na falę powołań na Huntingtona po zamachach z 11 września. Said zarzucił Huntingtonowi traktowanie cywilizacji jako zamkniętych, hermetycznych bytów, z pominięciem wzajemnych wpływów, migracji i wewnętrznego zróżnicowania kultur. Według Saida teoria Huntingtona opierała się na „rozległych abstrakcjach, które dają chwilową satysfakcję, ale niewiele samopoznania i rzetelnej analizy".
Noblista Amartya Sen w książce Identity and Violence: The Illusion of Destiny (2006) rozwinął tę krytykę, argumentując, że tożsamość ludzka jest wielowymiarowa i nie da się jej sprowadzić do jednego wymiaru cywilizacyjno-religijnego. Sen wskazywał, że wojny światowe toczyły się wewnątrz cywilizacji zachodniej, a przemoc w Irlandii Północnej między katolikami a protestantami nie była konfliktem międzycywilizacyjnym.
Norman Davies w książce Europa.