11 kwietnia HMS „Edinburgh” wypłynął z Islandii i dołączył do konwoju PQ-14 jako jego daleka osłona. Wiózł ponadto stalowe płyty do remontu stojącego w porcie Rosta koło Murmańska krążownika HMS „Trinidad”R. M. Kaczmarek, op.cit.. Po drodze był 17 kwietnia atakowany przez okręt podwodny U-376, ale nieskutecznie. 19 kwietnia dotarł z konwojem do Murmańska. 28 kwietnia wyruszył z powrotem do Wielkiej Brytanii w eskorcie niszczycieli i , zabierając ładunek radzieckiego złota, po czym 29 kwietnia dołączył do eskorty konwoju powrotnego QP-11. „Edinburgh” został następnie tego dnia wykryty przez niemiecki okręt podwodny U-456 i trafiony przez niego dwoma torpedami w prawą burtę, z których jedna uderzyła w śródokręcie, a druga urwała mu rufę wraz ze sterem i dwoma śrubami (trzecia torpeda była niecelna). Niesprawna była jedna z rufowych wież artyleryjskich. Podjęto następnie próbę holowania krążownika z powrotem do Murmańska przez niszczyciele HMS „Forester”, następnie „Foresight” i radziecki holownik, lecz holowanie było bardzo wolne i utrudnione przez warunki pogodowe. 2 maja krążownik został zaatakowany przez niemieckie niszczyciele, które wcześniej atakowały konwój QP-11. W walce artyleryjskiej „Edinburgh” ciężko uszkodził niszczyciel „Hermann Schoemann”, samozatopiony następnie przez załogę.