Aspekty psychologiczne Już samo odbycie stosunku seksualnego z dzieckiem jest nieadekwatne do fazy rozwoju psychoseksualnego, w jakiej się ono znajduje. Nie każde wykorzystanie seksualne musi się zakończyć traumą dziecka. Ma na to wpływ szereg czynników, a szczególnie wiek dziecka, jego płeć i kontekst, w jakim doszło do wykorzystania.
W 1985 roku Finkelhor i Browne wyróżnili 4 typy mediatorów decydujących o tym, czy wykorzystanie seksualne w okresie dzieciństwa lub adolescencji pociągnie za sobą traumę. traumatyczna seksualizacja – związanie sfery seksualności z nadużyciem, dziecko odgrywa wykorzystanie w zabawach, oddaje się kompulsywnej masturbacji, nie uczy się, że zaangażowaniu seksualnemu powinno towarzyszyć także pozytywne zaangażowanie uczuciowe (zamiast tego utrwala sobie, że seks może być przedmiotem wymiany), oraz że seksualność i cielesność nie muszą wiązać się z negatywnymi postawami zdrada – zawód emocjonalny związany z tym, że nadużycia dopuściła się osoba, która powinna się dzieckiem opiekować lub z tym, że opiekunowie nie reagują, kiedy dziecko zgłasza im fakt wykorzystania przez innego dorosłego bezsilność – grozi rozwinięciem się depresji związana jest z postrzeganiem przez dziecko braku zależności między własnymi wysiłkami w celu zmiany sytuacji a realnymi zmianami, utrata poczucia bezpieczeństwa