Po specjalnej mszy, podczas której choremu odczytywano listę zakazów, których zmuszony był przestrzegać, trędowatego odprowadzano do leprozorium, gdzie otrzymywał osobisty zestaw przedmiotów (ubrania, łyżki itp.). Od tej pory wychodzić mógł jedynie w specjalnych ubraniach, kołatką lub dzwoneczkiem dając znać o swojej obecności. Przed ucieczką przestrzegała umieszczona przy wyjściu z leprozorium szubienica. Nie wolno mu było pojawiać się w miejscach publicznych, w tym także w kościołach. Chorzy, odtrąceni i odizolowani, zakładali w leprozoriach swego rodzaju bractwa oparte na zasadach równości i wspólnej własności.
Od czasów wypraw krzyżowych domy dla trędowatych prowadzone były często przez zakony, między innymi franciszkanów i powołany specjalnie w tym celu Zakon Rycerzy św. Łazarza. Większość z nich została zamknięta po epidemii „czarnej śmierci” (podczas której zmarła większość trędowatych) i w czasach nowożytnych ich liczba w Europie pozostawała znikoma. Jedyne leprozorium w Unii Europejskiej istnieje w Tichilești. Funkcjonowały jednak nadal – i funkcjonują do dziś – w innych, biedniejszych częściach świata.
Linki zewnętrzne
Rycerski i Szpitalny Zakon Świętego Łazarza z Jerozolimy
Stowarzyszenie Świętego Łazarza w Polsce pod patronatem Rycerskiego i Szpitalnego Zakonu Świętego Łazarza z Jerozolimy
Kategoria:Historia medycyny Kategoria:Nauka w średniowieczu !