Dzięki działaniom terapeuty, dziecko może poczuć właściwości przedmiotu, jego opór, zmiany położenia ręki w stosunku do podłoża, różnice w działaniu jednej i drugiej ręki. Zarówno ręce jak i mózg dziecka odbierają bodźce, których bez pomocy terapeuty nie byłyby w stanie doświadczyć. Nie należy mówić do dziecka podczas prowadzenia jego rąk, ponieważ wykonywane czynności wymagają od dziecka dużego skupienia, które mowa terapeuty może zakłócać. Czas odpowiedni na rozmowę z dzieckiem o wykonywanych czynnościach jest przed ich rozpoczęciem i po ich zakończeniu.
Etapy uczenia się przez czucie według F. Affolter przekazanie dziecku informacji czuciowej połączenie doznań wzrokowych i dotykowych poddanie doznań wzrokowych i dotykowych organizacji czasowej ograniczenie lub zaprzestanie prowadzenia rąk dziecka przez terapeutę
Krytyka Poza pojedynczymi eksperymentami, często o niewysokiej jakości metodologicznej, efektywność metody nie jest badana. Brak solidnych dowodów naukowych nie pozwala na wyciąganie wniosków na temat skuteczności podejścia w rehabilitacji uszkodzeń mózgu lub terapii autyzmu.
Przypisy
Bibliografia
B. Szychowiak, Metoda Felicji Affolter w terapii dzieci z niepełnosprawnością intelektualną, [w:] W. Dykcik, B. Szychowiak (red.), Nowatorskie i alternatywne metody w praktyce pedagogiki specjalnej. Przewodnik metodyczny, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2001
Kategoria:Metody pracy w pedagogice specjalnej