Bitwa pod Le Mans – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 12–13 grudnia 1793 podczas wojen wandejskich. Bitwa była częścią operacji wojskowej Virée de Galerne, przeprowadzonej przeciwko wandejskim rebeliantom.
10 grudnia 1793 roku opuszczające Angers, wojska wandejskie rozpoczęły marsz wzdłuż Loary docierając do miasta Le Mans. Z liczby 80 000 ludzi, którzy wyruszyli z Angers, do miasta dotarła tylko grupa składająca się z 40 000 ludzi z czego większość stanowili cywile i ranni żołnierze. Oddziały armii Republikanów dotarły do miasta w około 12 grudnia. Jeden z dowódców sił rewolucyjnych, François Westermann, zaapelował do Wandejczyków o poddanie się. Apel został odrzucony ponieważ znajdujący się mieście powstańcy czuli się bezpiecznie i wierzyli, że Republikanie nie są w stanie zrobić im większej szkody. Wczesnego ranka pod bramami miasta pojawił się Westermann, do którego dołączyli François Marceau oraz Jean-Baptiste Kléber. Łącznie republikanie mieli gotowych do walki około 20 000 żołnierzy. W tym samym czasie główne siły Wandejczyków, dowodzone przez Henri de la Rochejaqueleina, wkroczyły do miasta z okolicznych terenów wiejskich. Większość żołnierzy znajdujących się w mieście nie zdawała sobie sprawy z zagrożenie.