Przy udeptanej piaszczystej drodze wznoszą się wysoko w górę topole, ułożone w dwóch rzędach, które wraz z drogą tworzą perspektywę zbieżną.
Zakres tematyczny malarstwa Hobbemy oscylował wokół pejzażu. Malował głównie lasy, zarośla oraz inne krajobrazy, w których dominują drzewa. W 1668 artysta stał się celnikiem, zajmował się kontrolą wina, w wyniku czego malarstwo uprawiał jedynie w wolnym czasie. Jego nowe miejsce i praca, z którą został związany do końca swojego życia, przyniosły w jego działalności artystycznej ujemne konsekwencje w realizacjach zamówień artystycznych (przede wszystkim jakość jego dzieł była nierówna). Do tego okresu twórczości należy Droga do Middelharnis, która stanowi innowację, przede wszystkim za sprawą kompozycji. Cechuje ją symetria, równowaga i harmonia. Pomimo iż postaci w obrazie są stosunkowo niewielkie i niewidoczne na pierwszy rzut, artysta przedstawia obecność człowieka. Krajobraz w Drodze do Middelharnis jest w dużym stopniu ukształtowany przez człowieka, co podkreślają między innymi znacznie przycięte korony drzew, tworzące specyficzny efekt plastyczny. Co więcej, Droga do Middelharnis stanowi sui generis kulminacyjne osiągnięcie preferowanego przez Hobbemę tematu koegzystencji człowieka i natury.