Jaryczów Nowy (ukr. Новий Яричів, Nowyj Jarycziw) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie w obwodzie lwowskim (do 2020 rejon kamionecki, obecnie rejon lwowski), siedziba hromady Jaryczów Nowy przed II wojną światową – w Polsce, przed I wojną światową – w Austro-Węgrzech (Galicja), przed zaborami Polski w granicach I Rzeczypospolitej. Jaryczów Nowy jest oddalony o ok. 27 km od centrum Lwowa. Osiedle to leży ok. 100 km od granicy z Polską.
Historia Około 1397 r. książę Władysław Opolczyk nadał Jaryczów Jaśkowi Mazowice. Jego potomkowie używali nazwiska Jaryczowski. W 1515 r. miejscowość była spalona, a w 1695 r. zniszczyli ją Tatarzy.
Właścicielem miasteczka ok. 1770 był Bernard Stanisław Gozdzki.
Za II Rzeczypospolitej Jaryczów Nowy należał do powiatu lwowskiego w województwie lwowskim jako miasteczko. 31 marca 1934 roku został podniesiony do rzędu miast.. Do 1939 r. jego właścicielami była rodzina Krzeczunowiczów, pochodzenia ormiańskiego, słynąca z hodowli koni.
Pod okupacją niemiecką w Polsce pozbawiony praw miejskich, stając się siedzibą wiejskiej gminy Jaryczów Nowy Amtliches Gemeinde- und Dorfverzeichnis fuer das GG..