Doceniając jego zdolności oraz fachowość Główna Komisja Sportu Żużlowego powierzyła mu prowadzenie reprezentacji Polski. Pod jego wodzą reprezentacja wywalczyła m.in. srebrny medal drużynowych mistrzostw świata w 1977 na Stadionie Olimpijskim we Wrocławiu. Jako szkoleniowiec prowadził też GKM Grudziądz (1980) oraz Polonię Bydgoszcz (1983-1990). W Bydgoszczy pracował jako kierownik techniczny sekcji żużlowej i trener zespołu. Efektem pracy trenerskiej było wybronienie bydgoskiego zespołu przed spadkiem w sezonie 1983 oraz zdobycie trzech medali mistrzostw Polski: dwóch srebrnych (1986-1987) i jednego brązowego (1988). Od 1991 był szkoleniowcem WKM Sparty-Aspro Wrocław. Z drużyną awansował do ekstraklasy z 4. miejsca po barażach z Unią Leszno, po 11 długich latach występów zespołu w II lidze. W 1993 razem z Andrzejem Rusko stworzył Wrocławskie Towarzystwo Sportowe. Zyskał wówczas przydomek „Wielki Mag”, nadany mu przez Bartłomieja Czekańskiego, felietonistę „Tygodnika Żużlowego”, z uwagi na zmysł taktyczny i talenty menedżerskie. W latach 1993–1994 dwukrotnie zdobył z wrocławianami tytuł drużynowego mistrza Polski.