Centralny Komitet Antykomunistyczny Rosyjskich Emigrantów w Północnych Chinach (ros. Центральный антикоммунистический комитет Российских эмигрантов в Северном Китае, CAK) – emigracyjna rosyjska organizacja antykomunistyczna pod koniec lat 30. i w I poł. lat. 40.
9 listopada 1936 r. w Tiencinie na specjalnym zebraniu przywódców emigracyjnych organizacji rosyjskich utworzono Rosyjski Sektor Światowego Frontu Antykomunistycznego. Na jego czele stanął esauł J.N. Pastuchin. W tym czasie na obszarze północnych Chin zaczęły powstawać Komitety Antykomunistyczne. 9 października zostały one zgrupowane w Centralny Komitet Antykomunistyczny. Jego kierownictwo składało się z sekretariatu oraz oddziałów registracyjnego, ekonomicznego, kulturalno-oświatowego i wojenno-wychowawczego (płk D.N. Michajłow). Ostatni oddział prowadził rejestrację wszystkich b. wojskowych rosyjskich i kozackich przebywających w północnych Chinach. Przywódcami CAK byli J.N. Pastuchin, S.K. Karawajew i N.M. Gubanow. Na czele oddziału terenowego w Pekinie stał gen. Siergiej N. Rozanow. W 1939 r. – pod egidą CAK – powstał Instytut Dalekowschodni, przemianowany później na Instytut Wschodnio-Azjatycki. Komitet prowadził działania antysowieckie i antykomunistyczne, skierowane przede wszystkim na obszar północnych Chin, gdzie mieszkało ok. 6 tys.