Korporacje religijne świeckich były częścią organizacji kościelnej. Miały one ścisły związek ze świątyniami, poza nimi nie miały racji bytu, gdyż to kościół dawał im atrybut legalności. Bractwa powstawały, także na terenie Polski, między innymi w Krakowie. W XV w. w parafiach tego miasta powstały bractwa najpierw przy kościele Najświętszej Marii Panny i Świętego Szczepana, potem zaś przy kościele Wszystkich Świętych i Świętego Krzyża. Grupy te były bardzo dobrze zorganizowane, miały one swych zarządców, których liczba wahała się w poszczególnych korporacjach od 2 do 6. Wybierani oni byli spośród najstarszych członków poprzez coroczną elekcję, zdarzało się jednak, że wybrani starsi braccy piastowali swój urząd przez kilka lat.
Starsi braccy pełnili ściśle określone funkcje, do ich obowiązków należało czuwać nad stanem gospodarki brackiej oraz dbać o zachowanie wewnętrznej dyscypliny organizacyjnej. Kontroli starszych poddane były pieniądze, które wpływały do skarbu ze składek członków jak i z innych źródeł.