W 1901 r. został mianowany na stopień nadleśniczego. W gospodarstwie leśnym kładł nacisk na stałą pielęgnację lasu oraz na zalesianie nieużytków. Dbał o rozwój i utrzymanie dróg leśnych. Walczył o równoprawne traktowanie inżynierów leśników z inżynierami innych profesji. Był także inicjatorem założenia w 1895 r. pierwszych rezerwatów przyrody na terenie dzisiejszej Słowacji, którymi były rezerwaty Slovenská Ľupča – Ponická Huta (dziś rezerwat przyrody Ponická dúbrava) oraz Slovenská Ľupča – Polesie Šalková (dziś rezerwat przyrody Príboj), a w 1913 r. istniejących do dziś rezerwatów Dobročský prales i Badínsky prales.
W 1908 r. został przeniesiony do Budapesztu, gdzie uzyskał stanowisko radcy leśnego (1909) a następnie głównego radcy leśnego (1912). W roku 1914 został powołany na komisarza pełnomocnego do spraw ochrony przyrody, a następnie pełnił odpowiedzialne funkcje w ministerstwie rolnictwa i leśnictwa, awansując aż do stanowiska sekretarza stanu. W Budapeszcie w 1909 r. wyszła jego praca pt. Természeti emlékek fenntartása (Zachowanie zabytków przyrody), w której opisał wiele najcenniejszych pamiątek przyrodniczych ówczesnych Węgier. W 1912 r.