broni Lucjana Żeligowskiego – został przywrócony na poprzednie stanowisko służbowe. Podczas zamachu stanu w maju 1926 opowiedział się po stronie legalnych władz RP. Z dniem 1 marca 1927 został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia tego roku został przeniesiony w stan spoczynku. Osiadł w rodzinnym majątku w Telatyczach.
We wrześniu 1939 był ciężko chory i nie mógł chodzić o własnych siłach. Po agresji sowieckiej na Polskę został wywieziony 10 lutego 1940 roku na wschód. Według relacji naocznego świadka został wraz z synem załadowany do transportu na stacji w Wysokim Litewskim i zmarł w wagonie kilka dni później.
Był wdowcem, miał syna Władysława (ur. 1903).
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych – 20 czerwca 1923 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa rosyjskie Order Świętego Jerzego 4 stopnia – 31 października 1917 rozkazem 7 Armii „za szarżę pułku pod Czortkowem” Order Świętego Włodzimierza 4 stopnia z mieczami Order Świętej Anny 2 stopnia z mieczami Order Świętego Stanisława 2 stopnia – 16 lutego 1911 (miecze do orderu otrzymał w czasie I wojny światowej) Order Świętej Anny 3 stopnia – 1906 (miecze do orderu otrzymał w czasie I wojny światowej) Order Świętej Anny 4 stopnia z napisem na szabli „Za odwagę”