Na nowo ewangelicyzm pojawił się w czasie tzw. osadnictwa olęderskiego, kiedy to wśród przybyłych osadników ze Śląska, Prus i Saksonii większość stanowili luteranie. Osadnictwo ewangelickie miało miejsce w większości we wsiach: Majdany (1779), Police (1785), Budki (1786) i Szarłatowo (1855). Do 1840 roku ewangelicy z Koła na nabożeństwa udawali się do kościołów we Władysławowie lub w Koninie, w 1840 roku staraniem nauczyciela i kantora Karola Daniela Ochmanna zaczęto odprawiać nabożeństwa w budynku szkoły.
W 1835 roku utworzono w Kole filiał podległy parafii ewangelicko-reformowanej (kalwińskiej) w Żychlinie, a w latach 1845–1903 podległy parafii ewangelicko-augsburskiej (luterańskiej) w Turku. W połowie XIX wieku istniał już w Kole cmentarz ewangelicki.
W latach 40. lub 50. XIX wieku Kolegium Kościelne wydzierżawiło, a w 1857 roku zakupiło od Karola Fleiszera dom przy ulicy Okólnej 130, gdzie urządzono kaplicę. Starania o wybudowanie kościoła prowadzono już od lat 30. XIX wieku – w 1834 i 1840 roku ewangelicy zwracali się z pisemnymi prośbami o pomoc w wybudowaniu świątyni do cara Mikołaja I. Dopiero w 1872 roku zakupiono od miasta plac o powierzchni około 1 morgi. W 1881 roku rada parafialna powołała komitet budowy kościoła, którego przewodniczącym został Friedrich Taubner.