Od 1948 był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej na emigracji. W latach 1952–1955 był członkiem Centralnej Komisji Rewizyjnej. Od 1955 do 1957 skarbnikiem Centralnego Komitetu Zagranicznego PPS, od 1957 do 1961 wiceprzewodniczącym CKZ i ponownie wiceprzewodniczącym od 1965. Po rozłamie w emigracyjnej PPS na „Centralny Komitet Zagraniczny” Zygmunta Zaremby i „Centralny Komitet” Adama Ciołkosza, był jeden z liderów CKZ. Od 1968 pełnił funkcję przewodniczącego Centralnego Komitetu Zagranicznego. W okresie 1968–1987 reprezentował również CKZ PPS w Międzynarodówce Socjalistycznej, działając w kierownictwie Unii Socjalistycznej Europy Środkowo-Wschodniej (SUCEE).

Od 1954 do 1961 z ramienia PPS był członkiem Tymczasowej Rady Jedności Narodowej, reprezentacji organizacji emigracyjnych przeciwnych dalszemu zajmowaniu urzędu prezydenta RP przez Augusta Zaleskiego. Następnie działał w Federacji Ruchów Demokratycznych, grupującym CKZ PPS, PSL Odłam Jedności Narodowej oraz Polski Ruch Wolnościowy Niepodległość i Demokracja i grupę Stronnictwa Demokratycznego.