Był też jednym z założycieli Deutsche Gesellschaft für Psychiatrie i jego przewodniczącym w latach 1867–98. W 1891 został profesorem tytularnym. Zmarł w 1905 roku. Wspomnienia pośmiertne napisali SchaeferAllgemeine Zeitschrift für Psychiatrie 62: 893 (1905), Moeli, BlochMartine Bloch: Heinrich Laehr. Marochner, 1905, BoedekerBoedeker. Heinrich Laehr †. Dtsch med Wochenschr 31, s. 1439 (1905)
W 1854 ożenił się z wdową Johanną Henriettą Marią von Krebs, z domu Otto (1824–1902). Mieli pięciu synów (jeden zmarł w dzieciństwie) i dwie córki. Jego synowie Hans (1856–1929) i Max (1865–1936) również byli lekarzami psychiatrami.
Dorobek naukowy Laehr wprowadził do medycyny termin morfinizmu (1872). Zasłużony dla organizacji opieki psychiatrycznej w Niemczech, nadzorował budowę zakładów psychiatrycznych w Lengerich (1864), Berlinie-Dalldorf (1882), Eberswalde (1865), Owińskach (1880), Grafenbergu (1882), Düren (1880), Andernach (1867), Merzig (1876), Schwerinie (1874) i Poczdamie (1886). Był jednym z głównych krytyków reform lecznictwa psychiatrycznego w Niemczech, proponowanych przez Griesingera.