Pickering i in. (1989) podają ogółem 6 najczęściej postulowanych w literaturze mechanizmów powstawania prądów zawiesinowychTamże, s. 16-17: bezpośredni dopływ zawiesiny z delty, spontaniczne lub wywołane drganiami upłynnienie (zob.: tiksotropia), inicjujące przepływ turbulentny, erozja czoła spływu rumoszowego z uwolnieniem "pióropusza" zawiesiny, rozcieńczenie czoła wielkiego osuwiska, rozprowadzenie osadów u ujścia kanionu podmorskiego wywołane gwałtownymi ruchami wody oceanicznej (np. sztormem), uwolnienie rozrzedzonego materiału ze spływu rumoszowego wywołane odskokiem hydraulicznym.
Struktura dojrzałego prądu Za główną masą płynącego prądu zawiesinowego ciągnie się rozrzedzony ogon rzadszej zawiesiny. Najgrubsze frakcje transportowane są w górnej części ciała prądu, zaś przy dnie przesuwają się najdrobniejsze pyły i iły. W rezultacie w zatrzymanym prądzie zawiesinowym powstaje charakterystyczna sekwencja zwana sekwencją Boumy.