następowało ograniczenie produkcji i redukowanie zatrudnienia. W 1932 r. unieruchomiono walcownię rur oraz oddziały bezpośrednio z nią związane m.in. w odlewni żeliwa, ciągarnia rur i zwolniono kilkuset pracowników. Odtąd głównym wydziałem zakładu była walcownia drutu i żelaza. W 1938 r. stan załogi walcowni wynosił 814 osób. Od 1935 r. zakład dzierżawiło Towarzystwo Akcyjne Zakładów Hutniczych „Huta Bankowa”. W okresie okupacji hitlerowskiej walcownię przejęła niemiecka firma OSMAG, a następnie Spółka o nazwie Ost–Maschinenbau Gesellschaft mit beschränker Haftung (Wschodnie Zakłady Budowy Maszyn Sp. z o.o.). Zakład przystosowano do produkcji stali na potrzeby zbrojeniowe typu „Istag” i luf do dział przeciwpancernych. Na początku 1943 r. zatrudnienie wynosiło 789 osób, a pod koniec 3 200. Pracowali tu m.in. robotnicy francuscy i więźniowie „Radochy”. Od maja 1944 r. zatrudniano także więźniów obozu oświęcimskiego (KL Auschwitz), dla których na terenie walcowni utworzono podobóz (Arbeitslager Sosnowitz). Pod koniec 1944 r. stan obozu wynosił ok. 900 więźniów różnych narodowości, głównie Żydów. Po wyzwoleniu zakład odbudowano i upaństwowiono. W czerwcu 1945 r. uruchomiono walcownię bruzdową drutu i żelaza profilowego, w 1947 odlewnię, a w 1957 r. wydział taśm walcowanych na zimno. Od września 1949 r. zakład nosił nazwę „Huta im.