Działalność w ruchu Covenanter W chwili wybuchu konfliktu na tle religijnym pomiędzy królem Anglii Karolem I Stuartem a możnowładcami szkockimi w roku 1637, monarcha zabiegał o wsparcie Campbella. W roku 1628 został on doradcą królewskim. W roku 1638 król wezwał go, razem z Traquairem i Roxburghiem do Londynu. Campbell nie dał się przekonać do poglądów króla. Ostrzegł Karola I, by zrezygnował ze swojej despotycznej polityki religijnej. Ponadto Campbell przyznał się do niechęci wobec Williama Lauda, arcybiskupa Canterbury. W rezultacie, tajna komisja zleciła hrabiemu Antrim, by podbił hrabstwo Argyll i podburzył klan MacDonaldów przeciwko Campbellowi. Archibald Campbell odziedziczył tytuł hrabiego Argyll po śmierci swego ojca w 1638 r. Chociaż w młodości nie wykazywał skłonności ku prezbiterianizmowi, aktualnie udzielił zdecydowanego poparcia ruchowi Covenanter. Swoją decyzję motywował chęcią obrony narodowych swobód i religii. Po rozwiązaniu Kościoła Szkocji przez markiza Hamiltona i likwidacji episkopatu, hrabia Argyll nadal uczestniczył w spotkaniach Zgromadzenia Generalnego Kościoła Szkocji. W roku 1639 wysłał do arcybiskupa Lauda, a później – do króla, oświadczenie w obronie Zgromadzenia Generalnego. Campbell zmobilizował swoich żołnierzy i opanował należący do Hamiltona zamek Brodick na wyspie Arran.