W roku 1979, w trakcie studiów medycznych, odwiedził Londyn, by uczestniczyć w negocjacjach odnośnie do zawieszenia broni i ustalenia statusu prawnego Rodezji, które zakończyły się podpisaniem porozumienia w posiadłości Lancaster w Londynie (Lancaster House Agreement, 21 grudnia 1979).
Hunzvi powrócił do Zimbabwe w roku 1990. Początkowo pracował w Szpitalu Głównym w stolicy państwa, Harare. Później otworzył prywatną klinikę w Budiriro w okręgu Harare. Jego żona, Wiesława Hunzvi, wyjechała z kraju w roku 1992 z powodu konfliktu rodzinnego. A oto jak wypowiedziała się o swoim mężu:
To człowiek okrutny i podły, który czerpał przyjemność z bicia mnie. A jeśli chodzi o wojnę, to on nigdy nie strzelał z karabinu. W ogóle nigdy nie widział walki.
Później Hunzvi ożenił się po raz drugi.
Kariera polityczna W roku 1997 Hunzvi został wybrany na stanowisko prezesa Narodowego Związku Weteranów Wojny o Wyzwolenie Zimbabwe. Organizacja ta wówczas miała raczej drugorzędne znaczenie na arenie politycznej. Jako uzdolniony mówca, Hunzvi organizował głośne demonstracje, domagając się od prezydenta Roberta Mugabe gratyfikacji i emerytur dla członków związku. Poza tym ostro krytykował prezydenta. Zastosowana przez niego taktyka nacisku poskutkowała jednorazową wypłatą 2.500 dolarów dla 50 tys.