Granica polsko-rumuńska − istniejąca w okresie międzywojennym granica państwowa o długości 338 km pomiędzy II Rzeczpospolitą i Królestwem Rumunii.
Kształtowanie się granicy thumb|Słupek graniczny ze szczytu Łostuń w Górach Marmaroskich, obecnie na terenie stacji kolejowej w Vișeu de Sus thumb|Granica polsko-rumuńska na rzece Czeremosz i most graniczny w Kutach, 1930 Rumuńska armia zajęła dawny habsburski kraj koronny Bukowinę oraz południowo-wschodnią część Galicji, ograniczoną linią łączącą rzeki Dniestr i Cisa, do końca maja 1919 r. (zob. okupacja Pokucia przez Rumunię). Bukowina była zamieszkana przez Rumunów i Ukraińców, natomiast południowo-wschodnia Galicja była ukraińskojęzyczna, z wyjątkiem polskiego osadnictwa w miastach. Wojska polskie opanowały natomiast pozostałe terytorium Galicji Wschodniej ze Stanisławowem włącznie do połowy lipca 1919 r. (zob. wojna polsko-ukraińska). W ramach regulowania granicy w sierpniu 1919 r. Rumuni przekazali Polsce kontrolowane przez siebie terytoria galicyjskie. Granica pomiędzy obu państwami miała przebieg taki, jak przedwojenna granica między krajami koronnymi Przedlitawii – Galicją i BukowinąPolityka. Wydanie specjalne 2/2008.