W końcu XVIII wieku dodatkowo pojawiła się możliwość dochodzenia krzywd przed takimi organami jak Departament Policji Rady Nieustającej, Komisja Policji Obojga Narodów i sądy komisji porządkowych.
Wśród miast królewskich wyjątkowe uprawnienia i swobody samorządowe miały Toruń, Gdańsk i Elbląg, będące mniej zależne od władzy państwowej.
W świetle ustawy o podymnym z 1775 roku, miasta w Polsce podzielone były na trzy grupy: większe, mniejsze i miasteczka rolnicze. Do większych zaliczano miasta znaczne, mniejsze to liczące co najmniej 300 dymówW szacunkach liczby ludności przyjmuje się zwykle 6 osób na dym, czyli ok. 1800 osób., pozostałe zaś zaklasyfikowano jako rolnicze.
W 1791 Sejm Czteroletni (1788–1792) uchwalił prawo o miastach, ustawę regulującą ustrój miast królewskich w Rzeczypospolitej.
Uwagi
Bibliografia
Kategoria:Monarcha (I Rzeczpospolita) Kategoria:Rodzaje założeń urbanistycznych Kategoria:Historia gospodarcza