Arnold Sarjusz-Makowski (ur. 11 grudnia 1876 w Petersburgu, zm. 10 września 1943 w Warszawie) – polski geolog, specjalista geologii złóż węgla, paleontolog oraz inżynier górniczy.
Życiorys Urodził się w rodzinie Artura Antoniego i Elżbiety z Kołmaczewskich. Ukończył gimnazjum klasyczne w Rydze. Od 1893 studiował zoologię i chemię na Wydziale Przyrodniczo-Matematycznym Uniwersytetu Petersburskiego. Po jego ukończeniu w 1900 pracą o pochodzeniu pasożytów, studiował w Instytucie Górniczym w Petersburgu.
Parokrotnie aresztowany w latach 1900–1901 za udział w rozruchach studenckich, przebywał jakiś czas w więzieniu, dostał karny nakaz opuszczenia Petersburga na okres jednego roku. Okres ten spędził na Ukrainie. Podczas studiów w Instytucie Górniczym odbył szereg praktyk geologicznych i hydrogeologicznych na Syberii i w Mandżurii. W tym czasie odwiedził też Japonię. Pod kierunkiem A. Meistera, geologa Rosyjskiego Komitetu Geologicznego, przez pół roku prowadził badania geologiczne na linii budującej się wówczas kolei Siemipałatińsk – Wiernyj (Stepy Kirgizkie, Turkiestan). W 1906 badał lód denny na jeziorze Ładoga. W 1908 ukończył Instytut Górniczy uzyskując dyplom inżyniera górniczego.