Od początku swojej działalności w Państwowym Instytucie Geologicznym zajmował się również złożami węgla brunatnego. W 1938 kierował poszukiwaniami złóż węgla brunatnego na południowo-wschodnich obszarach Polski. W oparciu o materiały uzyskane z niemieckiego Archiwum Akt (nadania górnicze i wyniki poszukiwań węgla brunatnego w Poznańskim i na Pomorzu) rozpoczął zestawianie i publikowanie wyników poszukiwań i szczegółowych opracowań złóż węgla brunatnego pod ogólnym tytułem Węgle brunatne w Polsce. Do wybuchu II wojny światowej wydał dwa komplety map, kilka następnych było w opracowaniu.
Prowadził również wykłady jako profesor na Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie. Od 1922 prowadził tam pracownię geologiczną. W ostatnich latach przed wojną wykładał także na Wolnej Wszechnicy Polskiej w Łodzi.
Podczas okupacji był nadal zatrudniony jako geolog w prowadzonym przez Niemców Instytucie, prowadząc Archiwum Map i Rękopisów. Napisał w tym czasie pracę o węglach brunatnych w Środkowej Polsce, opublikowanej pośmiertnie przez PIG w 1947. Ciężkie warunki życia i szykany ówczesnego dyrektora Instytutu prof. R. Brinkmanna doprowadziły do ciężkiej choroby serca i śmierci. Pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim przy ulicy Młynarskiej (aleja 40, grób 8)śp.