Doświadczenie w dowodzeniu oddziałem powstańczym wykorzystał w latach 1806–1807, po wkroczeniu do Wielkopolski wojsk francuskich, toczących walki z armią pruską. W grudniu 1806 gen. Dąbrowski mianował go generałem ziemiańskim województwa inowrocławskiego. Zorganizowany przez niego pułk kawalerii powstańczej wziął udział w wyprawie na Słupsk w lutym 1807. W czasie szturmu na miasto pod dowództwem Sokołowskiego znalazły się również dwie dodatkowo przydzielone kompanie piechoty. Wśród zawodowych oficerów miał opinię znakomitego dowódcy powstańczego.
Posłował na sejm w 1818 roku z powiatu orłowskiego, brał również udział w obradach sejmu 1820 roku. Na pieczęci, której używał widniała wypisana dookoła herbu dewiza Zanic herbów szereg długi, komu własnej brak zasługi. Zmarł 13 marca 1837 roku w Orłowie.
Odznaczony Orderem Świętego Stanisława w 1791 rokuCiąg dalszy Kalendarzyka narodowego i obcego na rok ... 1792, czyli II część, z konstytycyami od roku 1788 dnia 6 października do roku 1791 dnia 23 grudnia przez daty oznaczonemi, s. 424..
Przypisy
Bibliografia Polski Słownik Biograficzny, tom 40, s.