Kadra Policji Kryminalnej szkolona była w Szkole Policji Bezpieczeństwa (Sicherheitspolizei) i Służby Bezpieczeństwa Reichsführera SS (SD) w Rabce–Zdroju. Polski szef DPK, jako oficer łącznikowy, był bezpośrednim pomocnikiem szefa niemieckiej Kriminaldirektion w zakresie kierowania personelem PPKMarek Mączyński: Polskie formacje policyjne w stolicy Generalnego Gubernatorstwa, „Rocznik Krakowski” t.LIX, s.202. Organizacja polskiej Dyrekcji Policji Kryminalnej była analogiczna z organizacją niemieckiej Kriminaldirektion i składała się z referatów (komisariatów) zajmujących się: komisariat I — rabunki, napady, zabójstwa, sabotaże; komisariat II — kradzieże drobne i kieszonkowe; komisariat III — kradzieże z włamaniem, złodzieje mieszkaniowi; komisariat IV — przestępstwa obyczajowe; komisariat V — służba wewnętrzna, poszukiwania, inwigilacja, ściganie ukrywających się Żydów i uchylających się od służby wojskowej Ukraińców oraz innych osób poszukiwanych; komisariat VI — rejestracja osób poszukiwanych, kartoteka; komisariat VII — technika kryminalistyczna, daktyloskopia, laboratorium fotograficzne.Marek Mączyński, Organizacyjno-prawne aspekty funkcjonowania administracji bezpieczeństwa in porządku publicznego dla zajętych obszarów polskich w latach 1939-1945, Kraków, s.305.