marca 1918 r. objął dowództwo partyzanckiego kozackiego pułku pieszego. Pod koniec marca brał udział na jego czele w szturmie Jekaterynodaru, przedostając się w głąb miasta. Został jednak ciężko ranny. W maju odkomenderowano go w sekretnej misji do Moskwy do służby w Centrum Narodowym Finansowej Pomocy Armii. Od końca czerwca dowodził 1 dywizją piechoty, na czele której uczestniczył w tzw. 2 Marszu Kubańskim. Od listopada dowodził I Korpusem Armijnym. W listopadzie 1919 r. został z rozkazu gen. Antona I. Denikina głównodowodzącym wojskami Okręgu Zakaspijskiego. 3 grudnia tego roku został ranny w walkach pod wsią Kazandżik. Wycofał się na czele swoich wojsk do Krasnowodska, skąd zostały one wkrótce statkami przewiezione do Pietrowsk-Portu. W styczniu 1920 r. gen. B. I. Kazanowicz awansował na generała lejtnanta. 13 maja tego roku rozkazem gen. Piotra N. Wrangla został przesunięty do rezerwy oficerskiej. W sierpniu objął dowództwo mieszanej dywizji Kozaków kubańskich, która uczestniczyła w nieudanym desancie na Kubań. W poł. listopada gen. B. I. Kazanowicz wraz z resztkami wojsk białych ewakuował się z Krymu do Gallipoli. Zamieszkał w Królestwie SHS w Murskiej Sobocie, a następnie Belgradzie, gdzie stanął na czele Związku Uczestników 1 Marszu Kubańskiego. Przewodniczył też od 1931 r.