Utwór zawiera liczne odwołania do historii powszechnej (odwołania m.in. do postaci Johna Adamsa, Thomasa Jeffersona, Benito Mussoliniego), jak i osobistych przeżyć autora. Wielokrotnie pojawiają się nawiązania do klasyków literatury, m.in. Katullusa, twórczości prowansalskich trubadurów, Guido Cavalcantiego, odniesienia do nich służą m.in. jako wyraz stosunku do danej postaci pojawiającej się w tekście (zastosowanie poetyki exemplum). Przywołani zostają filozofowie i teologowie, m.in.: Konfucjusz, Arystoteles, Plotyn, Jan Szkot Eriguena, Ryszard ze św. Wiktora, a także inne postacie np. , Wolfgang Amadeus Mozart. Pomimo licznych erudycyjnych odwołań, niejednokrotnie zniekształconych, autor uważał, że Pieśni należy czytać bez komentarza i był przeciwny przypisom. Poetyka utworu jest modernistyczna, choć oparta na Tradycji i przekazująca to, co najlepszego w niej zawarte.
Autor przywiązywał dużą uwagę do utworu, a jego zasadniczą obsesję stanowiła ekonomia, zwłaszcza pojęcie lichwy (lichwa pojawia się m.in. w Pieśni XLV).