W 1822 został nadradcą górniczym, w 1846 tajnym radcą górniczym oraz zarządcą wszystkich hut śląskich.
W pracy nadzorczej nad hutami śląskimi stawiał sobie za zadanie dorównanie produkcji stali przy gwałtownie wzrastającej produkcji surówki. Starał się o wstrzymanie gospodarki rabunkowej w lasach, propagując użycie węgla i jego pochodnych na potrzeby hutnictwa (produkcja surówki, świeżenie, fryszowanie i pudlingowanie stali). Po niepowodzeniach we wprowadzaniu części nowatorskich metod w zakładach w Małej Panwi i Rybniku udał się do Belgii, gdzie zapoznawał się z technologiami. Po dłuższym pobycie w Belgii z powodzeniem zastosował pudlingowanie w hucie w Paruszowicach.
Reil interesował się także stroną socjalną i edukacyjną życia zarówno urzędników, jak i robotników podległych mu hut. Zainicjował działanie kilku szkół przyzakładowych, a istniejące już szkoły usprawnił. Mimo krytycznych opinii forsował tworzenie połaci zieleni na terenie hut i dookoła zakładów przemysłowych.