XIX wieku han Satsuma skłaniał się ku bardziej umiarkowanej pozycji, będąc jednym z największych orędowników polityki kōbu-gattai („zjednoczenie dworu i siogunatu” – polityka współpracy między siogunatem i dworem cesarskim), podczas gdy Chōshū szybko stał się centrum ruchu , który żądał dużo większych ustępstw ze strony siogunaCraig,Chōshū in the Meiji restoration, s.311.
Wydarzenia lat 1863 i 1864 (przewrót Satsumy i Aizu w Kioto, nieudana próba kontrprzewrotu oraz bombardowanie Shimonoseki przez mocarstwa zachodnie) doprowadziły do zmiany dominującej polityki w Chōshū z sonnō-jōi na tōbaku („obalić siogunat”)Craig, Chōshū in the Meiji restoration, s.235. Z kolei działania podjęte przez siogunat po pozornym sukcesie pierwszej ekspedycji przeciwko Chōshū w 1864, mające na celu przywrócenie mu pełnej kontroli nad krajem, jasno wykazały jałowość polityki kōbu-gattai i spowodowały zajęcie przez Satsumę pozycji przeciwnej rządom bakufu (siogunatu). Jednakże wrogość między obu hanami stanowiła przeszkodę w ich zbliżeniu. Stało się ono możliwe dzięki wysiłkom dwóch samurajów z Tosy, Shintarō Nakaoki (współpracującego z ekstremistami z Chōshū) oraz Ryōmy Sakamoto (pozostającego w stałym kontakcie z Satsumą).