Po śmierci założyciela, który pozostawił po sobie pewne zadłużenie, zarządzanie przedsiębiorstwem przejął John MacMillan, podjął się on zadania ratowania przedsiębiorstwa, przystąpił więc do negocjacji z bankami, aby te przedłużyły spółce czas na spłacenie kredytów, zlikwidował też część działalności, wykraczające poza dochodowy obrót zbożem, przeniósł centralę do Minneapolis i stworzył plan zredukowania obciążenia kredytowego, oraz ulepszone procedury księgowe, zapewniające kierownictwu lepszy obraz finansowej kondycji przedsiębiorstwa. W ciągu sześciu lat zadłużenie zostało spłacone, a spółka Cargill znalazła się w sytuacji umożliwiającej jej dalszy rozwój.
Przed 1940 rokiem spółka poszerzyła swą działalność o produkcję pasz, przetwórstwo soi oraz nasiona i olej roślinny.
W latach 50. XX wieku koncern stał się jednym z większych międzynarodowych przedsiębiorstw zajmujących się obrotem i przetwórstwem płodów rolnych i innych towarów.
Pod kierownictwem Whitneya MacMillana, koncern rozszerzył działalność o przetwórstwo wołowiny, wieprzowiny i drobiu, produkcję stali, przetwórstwo owoców cytrusowych, handel ropą naftową oraz produkcję nawozów.
W 2019 roku firma była obecna w 125 krajach i zatrudniała 160 tysięcy pracowników w 70 krajach.