Od 1961 r. podjął pracę na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu wykładając metodykę nauczania historii i historię nowożytną i najnowszą. W okresie protestów studenckich w marcu 1968 r. pełnił funkcję I sekretarza Komitetu Uczelnianego PZPR. W 1969 r. otrzymał tytuł doktora nauk humanistycznych w zakresie historii na podstawie pracy: Przygotowanie kandydatów do studiów historycznych w Wyższej Szkole Pedagogicznej, napisaną pod kierunkiem prof. Tadeusza Słowikowskiego. W 1983 habilitował się na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, a jego habilitacji patronował prof. Słowikowski. Tematem pracy była Rola szkolnych programów telewizyjnych w nauczaniu i uczeniu się historii. W 1991 r. uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a 5 lat później zwyczajnego.
Należy do grona najwybitniejszych polskich dydaktyków historii. Wyjeżdżał prawie corocznie na badania Międzynarodowego Instytutu Podręczników Szkolnych w Brunszwiku, organizującego szereg konferencji międzynarodowych w Opolu i Krzyżowej. Uczestniczy w pracach Międzynarodowego Stowarzyszenia Dydaktyków Historii oraz bierze aktywny udział w wielu konferencjach poza granicami kraju. Dał się poznać dydaktykom historii z całej Europy, dlatego jest zapraszany z wykładami do wielu krajów Europy m.in. Niemiec, Litwy, Słowacji, Czech i Węgier.