W marcu 1945 podjął decyzję o repatriacji do Polski. W Toruniu zweryfikował swoje świadectwo maturalne i rozpoczął studia historyczne na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika; już w grudniu 1946, po niespełna roku, studia połączył z zatrudnieniem na uczelni, jako młodszy asystent w Katedrze Historii Ziem Pomorza i Krajów Nadbałtyckich. Aktywnie uczestniczył w pracach Koła Historycznego. W listopadzie 1948 przeniósł się do Gdańska i został zatrudniony w charakterze asystenta w miejscowej Wyższej Szkole Pedagogicznej. W maju 1949 obronił na uczelni toruńskiej magisterium filozofii z zakresu historii, na podstawie pracy przygotowanej pod kierunkiem Karola Górskiego. Niezależnie od przeniesienia się do Gdańska kontynuował badania pod kierunkiem prof. Górskiego, który w 1960 był promotorem jego rozprawy doktorskiej – Starostwo puckie w latach 1546–1678 (Gdańsk 1961). Habilitację uzyskał na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w 1968, na podstawie ogólnego dorobku naukowego oraz rozprawy Położenie ekonomiczne i społeczne chłopów województwa pomorskiego w XVIII wieku (Gdańsk 1967).