Chrześcijaństwo thumb|Chrystus i cudzołożnica. Grisaille Pietera Bruegla z 1565 roku. W tekstach Ewangelii zakaz cudzołóstwa został rozszerzony, dotyczył nie tylko stosunku płciowego, ale także pożądania seksualnego. Do jednakowej wierności zostali zobowiązani tak mąż, jak i żona. Paweł z Tarsu zaliczył cudzołóstwo do najcięższych wykroczeń, niedopuszczających do dziedziczenia Królestwa Bożego. Jednocześnie autorzy Nowego Testamentu używali terminu cudzołóstwo w sensie przenośnym, stosując go do niewierzących w Jezusa Żydów czy osób dopuszczających się ciężkich grzechów.
Natomiast u starożytnych pisarzy kościelnych pojawiły się wątpliwości, jak interpretować zapisane w Ewangelii Mateusza słowa Jezusa, zezwalające mężowi na oddalenie cudzołożącej żony. We wschodnich prowincjach Cesarstwa Rzymskiego przeważał pogląd dopuszczający w przypadku cudzołóstwa żony nie tylko rozwód, ale prawo męża do ponownego małżeństwa. Na Zachodzie przeważnie zezwalano na rozwód, ale odrzucano powtórne małżeństwo – potępił takie rozwiązanie m.in. święty Hieronim. Poglądy świętego Augustyna w tej kwestii ewoluowały – początkowo dopuszczał on możliwość powtórnego małżeństwa, później ją zdecydowanie odrzucił.