W 1988 obronił pracę doktorską (habilitacyjną) w Uniwersytecie im. Łomonosowa na temat metodologii badania wymiernych i planowanych regionalnych i gospodarczych efektów wytwórczości społecznej. W 1989 objął posadę zastępcy dyrektora ds. naukowych Ekonomicznego Instytutu Naukowo-Badawczego Komisji Planowania Państwowego Białoruskiej SRR.
Po dojściu do władzy prezydenta Łukaszenki został w 1995 mianowany pierwszym wiceministrem gospodarki, a od 1996 do 2002 pełnił funkcję ministra tego resortu. W latach 2001–2002 zasiadał w Prezydium Rady Ministrów Republiki Białorusi, a od 1999 do 2002 był członkiem "rządu" Związku Rosji i Białorusi.
Miał swój udział w opracowaniu państwowych programów gospodarczych o charakterze strategicznym, m.in. przejścia Republiki na warunki gospodarki wolnorynkowej, program strukturalnej przebudowy gospodarki Białorusi, główne kierunki rozwoju społeczno-gospodarczego Białorusi na lata 1996–2000 i okres 2001–2005.
W czerwcu 2002 prezydent Łukaszenka mianował go rektorem Białoruskiego Państwowego Uniwersytetu Ekonomicznego. Zajmował to stanowisko do 2019.
Był członkiem kolegium redakcyjnego czasopisma naukowego Беларуская думка.