W przypadku prawa stanowionego jest to czynność konwencjonalna dokonywana przez podmiot mający odpowiednią kompetencję prawotwórczą.
W drugim znaczeniu akt normatywny oznacza wytwór czynności prawotwórczej: odpowiednio ukształtowany tekst, np. ustawę albo rozporządzenie, zawierający przepisy prawne stanowiące podstawę do rekonstruowania norm prawnych.
Rozróżnienie to ma znaczenie analityczne, ponieważ czynność oraz jej rezultat należą do różnych kategorii. Uchwalenie ustawy jest zdarzeniem – faktem prawotwórczym – natomiast uchwalona ustawa jest tekstowym wytworem tego zdarzenia.
Zygmunt Ziembiński zwracał uwagę, że określenie „akt normatywny” może być językowo mylące. Przymiotnik „normatywny” może bowiem oznaczać coś związanego z normami lub mającego charakter dyrektywalny, co nie jest równoznaczne z ustanawianiem norm. Dla czynności prowadzącej do powstania prawa proponował dlatego określenia takie jak akt prawotwórczy, akt normodawczy albo – w przypadku stanowienia norm prawnych – akt prawodawczy.
Akt normatywny a fakt prawotwórczy
Fakt prawotwórczy jest faktem społecznym, z którego wystąpieniem reguły przyjmowane w danym systemie prawnym wiążą powstanie albo obowiązywanie norm prawnych.