Obie konsekracje nie zostały uznane przez papieża i pogłębiły trwającą od 1724 roku schizmę pomiędzy Kościołem rzymskokatolickim i Kościołem Utrechtu.
W 1757 roku arcybiskup Meindaerts zdecydował się powołać trzeciego biskupa dla Kościoła Utrechtu. Nie widząc perspektyw, żeby planowana do obsadzenia przez nowego ordynariusza diecezja Leeuwarden miała jakiekolwiek szanse się rozwinąć zdecydował się utworzyć tytularny urząd biskupa Deventer, który pełnił funkcje arcybiskupiego sufragana.
Na jesieni 1757 roku doszło do elekcji biskupa Deventer. 25 stycznia 1758 roku arcybiskup Meindaerts konsekrował na to biskupstwo Bartholomaeusa Johannesa Byevelda.
Synod w Utrechcie W 1763 roku arcybiskup Petrus Meindaerts podjął próbę uregulowania statusu kanonicznego Kościoła Utrechtu i pojednania holenderskich duchownych z papieżem. Zwołał synod w Utrechcie, w którym wzięli udział arcybiskup Utrechtu, biskupi Deventer i Haarlemu oraz 19 księży Kościoła. Zgromadzenie to uznało dekrety soboru trydenckiego oraz uznało prymat i rzeczywistą władzę w zakresie wiary i dyscypliny Biskupa Rzymu.