W 1939 był największym właścicielem ziemskim w Albanii - jego majątek obejmował 3700 ha.
15 kwietnia 1939 Verlaçi przewodniczył 49-osobowej delegacji albańskiej, która wyjechała do Rzymu aby ofiarować koronę Albanii dla Wiktora Emmanuela III. Wkrótce potem uzyskał godność senatora włoskiego. 28 października 1940, w imieniu rządu albańskiego wypowiedział wojnę Grecji.
13 stycznia 1941 spotkał się z Benito Mussolinim jako przewodniczący albańskiej delegacji rządowej. Domagał się zwiększenia pomocy włoskiej w obliczu zagrożenia katastrofą humanitarną. Tysiące uchodźców z ogarniętego wojną południa uciekało do Tirany, gdzie zaczynało brakować żywności i możliwości ich zakwaterowania. Verlaçi złożył dymisję na ręce Mussoliniego, ale ten jej nie przyjąłO. Pearson, Albania in Occupation and War: From Fascism to Communism 1940–1945, I.B.Tauris, 2006, s. 109.. Został odsunięty od władzy przez Włochów w grudniu 1941.
W roku 1944 po przejęciu władzy przez komunistów uciekł z kraju, wraz z synem Ismailem i córką Behije. Zmarł w szpitalu w Zurychu, ale został pochowany na protestanckim cmentarzu w Rzymie.