Wyjechała do Kijowa i rozpoczęła studia w Kolegium Uniwersyteckim. W 1919 r. odbyła praktyki chirurgiczne w szpitalu w Żytomierzu. Nadal działała w POW, w 1919 r. została włączona do partyzanckiego Oddziału Lotnego Czumaka. Podczas wojny polsko-bolszewickiej należała do Sekcji Kurierek, Sekcja Propagandy i Oświaty Naczelnego Dowództwa. Służyła jako oficer oświatowy 12 dywizji piechoty w Tarnopolu. W II RP działała w organizacjach kombatanckich, m.in. w Komisji Historycznej PWK oraz Rodzinie Legionistów i Peowiaków. W Przysposobieniu Wojskowym Kobiet pełniła funkcję instruktorki.
Po kampanii wrześniowej włączyła się w działalność konspiracyjną, uczestnicząc m.in. w tworzeniu ZWZ. W Okręgu Lwów była sekretarką Rady Narodowej przy Komendzie ZWZ-2 oraz kierowniczką łączności i wydziału politycznego. Została aresztowana 16 września 1940 r. trafiła do więzienia w Zamarystynowie, następnie na Łubiance. 23 czerwca została przeniesiona do więzienia w Wiatce. Po podpisaniu układu Sikorski-Majski została 16 sierpnia 1941 r. Trafiła do Dowództwa Armii Polskiej w ZSRR, gdzie rozpoczęła organizację służb kobiecych. Została Komendantką Główną Pomocniczej Służby Kobiet utworzonej przy armii gen. Andersa w Buzułuku. 23 marca 1942 r.