W 1948 r. wraz z żoną aresztowany na terenie Czechosłowacji i przewieziony do ZSRR. Oskarżony o kolaborację z nazistami, czego dowodem miał być m.in. podpis pod telegramem. Bezprawnie pozbawiony obywatelstwa Czechosłowacji i skazany przez Sąd Najwyższy Białoruskiej SRR na 25 lat więzienia. Wyrok odbywał początkowo w łagrach w Workucie, po śmierci Józefa Stalina przeniesiony do Mordowii.
Janka Hienijusz wraz z żoną został przedterminowo zwolniony w 1956 r., jednak bez zgody na powrót do Czechosłowacji. Osiedlił się w Zelwie, w domu ojca na ul. Sowieckiej 7a. Pracował jako lekarz w miejscowym szpitalu i poliklinice. Zajmował się neurologią, seksuaologią oraz chorobami wenerycznymi. Pracował również jako chirurg i terapeuta. W jego gabinecie na ścianie wisiał portret Franciszka Skaryny.
Hienijuszów często odwiedzali dawni więźniowie polityczni i literaci: Mikoła Kanasz, Piatro Raszetnik, Uładzimir Karatkiewicz, Aleh Łojka, Danuta Biczel, Jurka Hołub, Aleś Trajanouski i wielu innych.
Pogrzeb Janki Hienijusza przyciągnął tłumy. Pomnik na jego grobie wykonał Andrej Wajtowicz ze Słonimia. Po śmierci żony postawiono nowy, wspólny.
Bibliografia
Kategoria:Białoruscy lekarze Kategoria:Białoruskie ofiary prześladowań komunistycznych 1917–1991 Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1979 Kategoria:Ludzie urodzeni w Krynkach