Program wojenny 44/45 zakładał wybudowanie 76 jednostek tego typu.
Konstrukcja Okręty tego typu nie były kopią niemieckich okrętów typu XXI, choć pewne rozwiązania technologiczne zostały z nich zapożyczone – na przykład specyfika budowy akumulatorów zwiększająca ich pojemność. Chrapy umożliwiały korzystanie z 6-cylindrowych silników wysokoprężnych także na głębokości peryskopowej. Stery głębokości znajdowały się na dziobie oraz rufie. Okręt napędzany był przez 2 śruby, inaczej niż w przypadku No 71 oraz STS posiadających 1 śrubę. Zapas paliwa wynosił 95 ton.
Autonomiczność okrętu szacowano na 30 dni.
Uzbrojenie i wyposażenie Okręt wyposażono w 2 pojedyncze działka przeciwlotnicze Typu 96 kalibru 25 mm, z zapasem wynoszącym 1800 sztuk amunicji. 4 wyrzutnie torpedowe były przystosowane do odpalania torped parogazowych Typ 95 lub elektrycznych Typ 92.
Dwa z budowanych okrętów (I-207, I-208) miało być przystosowanych do odpalania torped samobójczych Kaiten.
Wyposażenie obejmowało szumonamiernik, sonar oraz dwa rodzaje radarów – obserwacji morskiej (Typ 3 model 2) oraz powietrznej (Typ 3 model 3).