Niektóre dysocjanty, jak fencyklidyna (PCP) mogą wywoływać właściwości stymulujące, jednakże zdecydowana większość dysocjantów wykazuje właściwości depresyjne, często wywołujące sedację, spowolnienie oddechu, nudności, dezorientację, analgezję, anestezję, ataksję, zaburzenia pamięci i mowy i amnezję, co sprawia, że używanie ich niesie podobne ryzyko jak w przypadku opioidów, włączając w to skrajną bradykardię, mogącą prowadzić do śmierci (zwłaszcza przy użyciu bardzo dużych dawek). Przykładami dysocjantów są fencyklidyna, ketamina i dekstrometorfan, a także podtlenek azotu (tzw. gaz rozweselający) i szałwia wieszcza,muscymol, memantynę, ksenon.
Efekty działania Do efektów działania dysocjantów można zaliczyć dysocjację, halucynacje, manię, katalepsję, analgezję i amnezję.