Czynsz rekognicyjny Mieszkańcy wsi na prawie pruskim zobowiązani byli do płacenia czynszu rekognicyjnego, zazwyczaj niewielkiego, stanowiącego dowód uznania władzy zwierzchniej tego, od kogo otrzymali ziemię. W dominium biskupim na Warmii był to wosk oraz 6 denarów chełmińskich). Drugą opłatą, którą musieli wnosić, był niewielki czynsz w zbożu, tzw. płużneB. Koziełło-Poklewski, Kolonizacja – dominium warmińskie, W: Biskupiec z dziejów miasta i powiatu, Wydawnictwo Pojezierze, Olsztyn 1969, str. 48–60..
Na obszarze podległym państwu zakonnemu czynsz rekognicyjny wynosił 6 skojców (równe 30 denarom) z radła, ponadto chłopi byli zobowiązani do świadczeń rzeczowych przy budowie zamków i wyprawach wojennych. Na obronę granicy wschodniej oddawano specjalny podatek – „zboże skalowskie”J. Powierski, Państwo krzyżackie w Prusach. Rys historyczny, W: Dzieje Warmii i Mazur w zarysie, tom 1. Od pradziejów do 1870 roku, PWN, Warszawa 1981..