Do gabinetu powrócił w 1779 r. jako minister południowego departamentu. Odszedł ze stanowiska po upadku gabinetu w 1782 r. Wytrwale sprzeciwiał się wszelkim ustępstwom wobec amerykańskich kolonistów. Był za to zwolennikiem unii Wielkiej Brytanii i Irlandii. W 1789 r. otrzymał tytuł 1. markiza Downshire w parostwie Irlandii. Zmarł w 1793 r.
Tytuły parowskie odziedziczył jego syn z pierwszego małżeństwa z lady Margarettą FitzGerald, Arthur. Lord Downshire miał z tego małżeństwa jeszcze dwie córki – Charlotte (żonę 1. hrabiego Talbot) i Emily (żonę 1. markiza Salisbury). Drugie małżeństwo, z Mary Stawell, było bezpotomne.
Linki zewnętrzne
thepeerage.com
Kategoria:Poczmistrze generalni Wielkiej Brytanii Kategoria:Sekretarze stanu południowego departamentu Kategoria:Arystokracja brytyjska Kategoria:Urodzeni w 1718 Kategoria:Zmarli w 1793 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1747–1754 Kategoria:Brytyjscy parlamentarzyści 1754–1761