Zaangażowany w działalność rewolucyjną w wielu krajach pełnił w latach 1924–1926 obowiązki przedstawiciela KC KPP w Komitecie Wykonawczym Kominternu. Zasiadał w KC KPP (1925–1930). Od 1929 przewodniczył sekcji skandynawskiej Komitetu Wykonawczego Profinternu (Czerwonej Międzynarodówki Związków Zawodowych). W latach 1922–1924 pełnił obowiązki członka CKW ZSRR (w 1924 zasiadał w jego prezydium). Był również członkiem CKW Białoruskiej SRR (1921–1924, w latach 1922–1924 w Prezydium).

W czasie wielkiej czystki aresztowany przez NKWD 5 września 1937 w ramach tzw. operacji polskiej NKWD. 19 grudnia 1937 skazany na śmierć przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR z zarzutu o udział w antysowieckiej kontrrewolucyjnej organizacji terrorystycznej. Rozstrzelany tego samego w miejscu egzekucji Kommunarka pod Moskwą, pochowany anonimowo. Zrehabilitowany 31 marca 1956 postanowieniem Kolegium Wojskowego SN ZSRR. Upamiętniony później m.in. jako patron ulicy w Grodnie.

Bibliografia "Белорусская ССР – краткая энциклопедия". T. 5. "Биографический справочник", Минск 1982, s.