thumb|240px| Władysław Rymkiewicz, pierwotnie Szulc (ur. 17 maja 1900 w Kaliszu, zm. 13 stycznia 1984 w Łodzi) – polski prozaik.
Życiorys Pochodził z rodziny pochodzenia niemieckiego, był synem Bronisława Szulca i Ireny z Rymkiewiczów. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Debiutował jako prozaik w 1925 na łamach tygodnika „Bluszcz”. W latach 1926–1944 pracował jako adwokat (m.in. w Pułtusku). W 1929 roku ogłosił swój pierwszy tom opowiadań Pan swego życia. Od 1945 roku mieszkał w Łodzi.
Był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
Żonaty od 1931 z lekarką Hanną Baranowską, miał córkę Alinę oraz syna Jarosława Marka, pisarza.
Został pochowany na cmentarzu komunalnym Doły w Łodzi.
Twórczość Carewicz na ulicach Krakowa Chłodne spojrzenie Czas pojedna, trawa porośnie Człowiek o dwóch twarzach (z Bodganem Tuhanem) Długie czekanie Dworzanin pana Morsztyna Eksmisja Fatamorgana Konferencja u mecenasa Lew Lechistanu Ludzie bez jutra Noc saska Pan swego życia Portret królowej Prawo do miłości Rafał z lasu Raj utracony Romans królewski Rycerze i ciury Trzystu pod Dobrą.