Z członków klubów debat rekrutowali się więc niejednokrotnie czołowi politycy, tacy jak William Gladstone czy Benazir Bhutto. W przypadku Oksfordu znane stały się "oksfordzkie" debaty, które odbywały się w czwartkowe wieczory. Standardem stały się występy minimum dwóch studentów lub ekspertów w danej dziedzinie, reprezentujących przeciwne strony "rządu" i "opozycji". Debata toczyła się nad tezą, zaczynającą się od sformułowania "This House..." ["Ta Izba..."]. Czas wystąpień mówców, występujących naprzemiennie, wynosił np. 10 min., a o rozstrzygnięciu decydowała publiczność. Debaty "Oxford-style" nie miały i nie mają jednak ściśle określonych zasad, różniących się w dodatku pomiędzy ośrodkami akademickimi i mają raczej charakter prestiżowego widowiska.
Sposób debatowania występujący w Anglii stał się inspiracją dla stworzenia w Polsce zdecydowanie bardziej sformalizowanego modelu debaty szkolnej i akademickiej, nazywanej dziś "debatą oksfordzką". Stało się to w pierwszej połowie lat 90. XX wieku z inicjatywy Zbigniewa Pełczyńskiego, emerytowanego profesora Uniwersytetu w Oksfordzie, założyciela Fundacji im. Stefana Batorego oraz Fundacji Szkoła Liderów (pierwotnie: Szkoła dla Młodych Liderów Społecznych i Politycznych).