Po zakończeniu wywózek cerkiew w Tarnogrodzie była siedzibą jednej z 10 parafii prawosławnych na Lubelszczyźnie, a równocześnie jedną z czterech czynnych świątyń w dekanacie lubelskim diecezji warszawsko-bielskiej.
W 1946 wymagała gruntownego remontu. Do cerkwi przeniesiono w kolejnych latach niektóre ikony z dawnych (przekazanych Kościołowi katolickiemu) cerkwi w Biłgoraju, Babicach i w Majdanie Księżpolskim. W 1967 odnowiono dach świątyni i doprowadzono do niej energię elektryczną. W 1968 odnowiono wnętrze obiektu. W 1969 liczbę wiernych uczęszczających do świątyni szacowano nawet na 600 osób.
Dalsze remonty przeprowadzono w latach 80. XX wieku: w 1980 wyremontowano elewację zewnętrzną świątyni, trzy lata później wzniesiono wokół niej kamienno-metalowe ogrodzenie. W końcu XX w. parafia tarnogrodzka liczyła 240 wiernych. Dzięki staraniom proboszcza, ks.